bana sevmeyi anlatsana
bir bahar akşamının kasvetinde değil
bir sonbahar sabahının toprak kokusunda anlat bana sevmeyi
sonra öyle bir tut ki ellerimi
bırakmaya korkayım
arkamı dönersem üzüleceğini düşünüp kahrolayım
öyle bir anlat ki bana sevmeyi
tüm kelimeler silinsin hafızamdan
tüm belleğim sen ol
senin güzel sesinin telaffuz ettiği  o narin sözcükler olsun
ve öyle bir kal ki yanımda
tüm gitmeler utansın
kalanlar bile desinler bu ne biçim sevgi
sen böyle ibretlik ol işte benim hayatımda
bana kıyında köşende sakladığın o eşsiz mutluluğu yaşat
sonra de ki al tüm verebileceklerim bunlar sana
eğer şükretmezsem namerdim
sevmezsem seni ölesiye dar ağacına assınlar bu aciz bedeni