gözünün tek bir damlasına bile kıyamazdı satırlarım. sırf seni ağlatırım diye yazmaya korkardım ben. içimdeki aşkı bi ben yaşardım. hiç kolay değildi kolay olmadı ve olmayacak. hala bazı şeyler içimde büyüyor. en çok seninle gökyüzünde yıldızlara isimlerimizi vermediğimiz için, en çok kötü zamanlarımızda birbirimizin omzunda ağlamadığımız ve en en çokta oturup iki kadeh bir şey içemediğimiz için üzüleceğim. 

adımımı attığım her sokakta seni bulacağım belki de. çünkü senin varlığın şu is kokmuş memleketi benim gül bahçelerime çevirmişti. yine geçeceğim adımlarımızı kazıdığımız kahkahalarımızla inlettiğimiz o  sokaklardan. gözyaşlarımla sileceğim anılarımızı. gökyüzünü çığlıklarımla karartacağım. bilmeni istediğim bir şey var kahramanım. bu hikaye belki mutlu olsun belki de değil ama ben yine senin küçük prensesin olarak kalacağım. her gece penceremde senin gelip bana iyi geceler demeni, camın altında oturup beni aramanı ve bana seni seviyorum demeni bekleyeceğim. o kadife sesinden seni seviyorum deyişini duymayı ne çok isterdim be kahramanım. her gece hayalinle uykuya daldığım o yatağa girmek ne kadar zor olacak biliyo musun sen? en çok o zaman sevmiştim seni, hatta geceleri nasıl uykuya daldığımı sana anlatmaya karar vermiştim ki gittin. geleceksin ve ya gelmeyeceksin. ama inanıyorum sen kalbini bende bırakmazsın, emanetini almaya gelecek ve bu bitik halimi görüp beni affedeceksin...